Songteksten Vertalen

Zoek vertaling

Artiest:

air

Songtekst:

bird

Je bekijkt nu de songtekst en vertaling: air – bird ? Hieronder vindt je de songtekst met vertaling naast elkaar weergegeven!

Benieuwd naar het liedje en de betekenis van bird? Bekijk de Nederlandse vertaling.

Op onze website vindt je veel meer songteksten met vertalingen van air!

Bekijk ons archief en ontdek welke songteksten & vertalingen van air te vinden zijn!

Origineel

Bird, il suo nome, bird, vecchio pistolero, il pi vecchio, con strade sulla faccia, camminate da infinite sparatorie, diceva Shatzy. Gli occhi deglutiti dal cranio, e mani di ulivo, le mani veloci, rami d’inverno. Stanchi. Il suo pettine, al mattino, bagnato d’acqua, rigare i capelli bianchi all’indietro, trasparenti, ormai. Polmoni di tabacco nella voce che piano dice: che vento, oggi. Niente di peggio che non morire, per un pistolero. Guardarsi intorno, ogni faccia mai vista pu essere quella dell’idiota di turno arrivato da lontano per diventare quello che ha ammazzato Clay “Bird” Puller. Se vuoi sapere quando si diventa un mito, allora ascolta: quando ti ritrovi a duellare sempre di schiena. Finch ti vengono incontro da davanti sei solo un pistolero. La gloria una scia di merda, dietro la schiena. – Sbrigati coglione, – disse senza nemmeno voltarsi. Il ragazzetto aveva un cappello nero, e in tasca qualche stronzata che era il ricordo di un odio lontano, e la promessa di una qualche vendetta. – Troppo tardi, coglione. Con queste strade sulla faccia, vecchiaia vigliacca, a pisciarmi addosso la notte, il male bastardo sotto il cinturone, come una pietra rovente tra la pancia e il culo, non viene mai giorno, e quando viene un deserto di tempo vuoto, da attraversare, come sono arrivato qui?, io. Come sparava Bird. Teneva le fondine al contrario con il calcio della pistola che usciva in avanti. Estraeva a braccia incrociate, la pistola destra nella mano sinistra, e viceversa. Cos, quando ti veniva incontro, le dita a sfiorare il calcio delle pistole, sembrava una specie di condannato, qualcosa come un prigioniero che stesse andando al patibolo, con le braccia legate davanti. Un istante dopo era un uccello rapace che apriva le ali, una frustata nell’aria, e il geometrico volo di due pallottole. Bird. Cos’ allora questo strisciare nella nebbia delle mie cataratte, costretto a contare le ore, io che conoscevo gli istanti, ed era l’unico tempo che esisteva per me. Lo scarto di una pupilla, le nocche sbiancate intorno a un bicchiere, uno sperone nel fianco del cavallo, l’ombra di un’ombra sul muro blu. Ci ho vissuto eternit, dove gli altri vedevano attimi. Per loro era come lampo ci che per me era una mappa, una stella dove io vedevo cieli. Io pensavo dentro pieghe del tempo che per loro erano gi ricordo. Non c’ altro modo, mi avevano insegnato, per vedere la morte prima che arrivi. Cos’ allora questo strisciare nella nebbia delle mie cataratte, costretto a spiare le carte degli altri, mendicando battute dalla mia sedia, sempre quella, in seconda fila, la sera a tirare sassi ai cani, in tasca soldi da vecchio che le puttane non vogliono, li prender un mariachi, quando verr, che sia triste e lunga la tua canzone, ragazzo, dolce la tua chitarra e lenta la tua voce, io voglio ballare, questa notte, fino al tramonto di questa notte, io baller. Dicevano che Bird si portasse sempre dietro un dizionario. Francese. Ci aveva studiato tutte le parole, una dopo l’altra, in ordine alfabetico. Era cos vecchio che aveva gi fatto il giro e adesso se ne stava dalle parti della G, per la seconda volta. Nessuno sapeva perch mai facesse tutto quello. Per una volta, a Tandeltown, dicono che si avvicin a una donna, era bellissima, alta, occhi verdi, c’era da chiedersi come fosse finita l. Lui le si avvicin e le disse: Enchant. Clay “Bird” Puller. Morir in un modo bellissimo, diceva Shatzy. Gliel’ho promesso: morir in un modo bellissimo.

Vertaling

Vogel, zijn naam, vogel, oude revolverheld, de oudste, met wegen op zijn gezicht, liep door eindeloze schietpartijen, zei Shatzy. Ogen verzwolgen uit zijn schedel, en olijfhanden, snelle handen, wintertakken. Moe. Haar kam, ’s morgens, nat van het water, die haar witte haar naar achteren kamt, doorzichtig nu. Tabakslongen in de stem die zachtjes zegt: wat een wind, vandaag. Niets erger dan niet sterven, voor een revolverheld. Als je rondkeek, kon elk gezicht dat van de idioot zijn die van ver kwam om Clay “Bird” Puller te vermoorden. Als je wilt weten wanneer je een mythe wordt, luister dan: als je merkt dat je altijd op je rug duelleert. Zolang ze van voren op je afkomen, ben je gewoon een revolverheld. Glorie is een spoor van stront achter je rug. – Schiet op jij kleine lul, – zei hij zonder zich om te draaien. De jongen had een zwarte hoed, en in zijn zak wat onzin die de herinnering was aan een verre haat, en de belofte van wat wraak. – Te laat, klootzak. Met deze wegen op mijn gezicht, laffe ouderdom, die ’s nachts op me pist, het bastaard kwaad onder mijn gordel, als een hete steen tussen mijn buik en kont, komt de dag nooit, en als hij komt een woestijn van lege tijd, om over te steken, hoe ben ik hier gekomen?, ik. Hoe Bird vroeger schoot. Hij hield de holsters ondersteboven met de kolf van het pistool naar voren. Hij tekende met zijn armen over elkaar, zijn rechterpistool in zijn linkerhand, en andersom. Dus toen hij op je afkwam, met zijn vingers tegen de kolf van zijn geweer, zag hij eruit als een soort veroordeelde, als een gevangene op weg naar de galg, de armen ineengeslagen. Een ogenblik later was het een roofvogel die zijn vleugels opende, een zweep door de lucht, en de geometrische vlucht van twee kogels. Vogel. Dus dan dit gekruip in de mist van mijn staar, gedwongen de uren te tellen, ik die de momenten kende, en het was de enige tijd die voor mij bestond. De spleet van een pupil, de witgeworden knokkels rond een glas, een spoor in de flank van het paard, de schaduw van een schaduw op de blauwe muur. Ik leefde daar eeuwig, waar anderen momenten zagen. Voor hen was het als een bliksemschicht wat voor mij een kaart was, een ster waar ik luchten zag. Ik dacht dat in de plooien van de tijd die voor hen al herinneringen waren. Er is geen andere manier, werd me geleerd, om de dood te zien voor hij komt. Dus dan dit kruipen in de mist van mijn staar, gedwongen andermans kaarten te bespioneren, bedelen om grappen vanuit mijn stoel, altijd die ene, op de tweede rij, ’s avonds stenen gooien naar honden, oudemannengeld in mijn zakken dat hoeren niet willen, een mariachi zal het nemen, als hij komt, moge je lied droevig en lang zijn, jongen, je gitaar zoet en je stem langzaam, ik wil dansen, vanavond, tot de zonsondergang van deze nacht, zal ik dansen. Ze zeiden dat Bird altijd een woordenboek bij zich had. Frans. Hij bestudeerde alle woorden, één voor één, in alfabetische volgorde. Hij was zo oud, hij had alles al eens meegemaakt, en nu was hij voor de tweede keer aan de G-kant. Niemand wist waarom hij dit allemaal deed. Voor één keer, in Tandeltown, zeggen ze dat hij een vrouw benaderde, ze was mooi, lang, groene ogen, je vroeg je af hoe ze daar gekomen was. Hij benaderde haar en zei: Betover. Clay “Bird” Puller. Hij gaat een mooie dood sterven, zei Shatzy. Ik beloofde hem, dat hij een mooie dood zou sterven.