Songteksten Vertalen

Zoek vertaling

Artiest: blitzen trapper Songtekst: the man who would speak true

Je bekijkt nu de songtekst en vertaling: blitzen trapper - the man who would speak true ? Hieronder vindt je de songtekst met vertaling naast elkaar weergegeven! Benieuwd naar het liedje en de betekenis van the man who would speak true? Bekijk de Nederlandse vertaling. Op onze website vindt je veel meer songteksten met vertalingen van blitzen trapper! Bekijk ons archief en de andere songteksten, klik bijvoorbeeld op de letter b van blitzen trapper en zie welke nummers wij nog meer van a in ons archief hebben staan zoals the man who would speak true .

Origineel

I had a lover, her name was Grace She found me down in a lonely place She dug me out with an old jaw bone She dressed me up for to take me home She fed me words that I could not taste, For I had no tongue, it had been replaced By a green and a growing flower which grew And I knew if I ever spoke, I would speak true We lived together in an old hotel A broke-down palace with a wishing well The neighbor girl taught me how to spell And how to steal what I could not sell But I fed my tongue on the Devils rum In a roadhouse run by a godless bum On a drunken night, with a stolen gun I shot my lover as she made to run The judge said, Son, what have you done? But I didnt speak a word, no I didnt speak one And the judge sent me away And they buried my Grace, yeah, the very next day They sent me out on a midnight train In the rain, rolling down through the dusty plain Four men sitting with an old shotgun, Silver stars pinned on every one They busted my mouth for to get at my tongue To see just how this had all begun So I opened my mouth like a dragons breath I only spoke truth, but it only brought death And I laid those boys to rest For the truth, in truth, is a terrible jest For there aint no road but the road to home, There aint no crops but the ones youve sown And if you learn one thing from me You better guard your tongue like your enemy

 

Vertaling

Ik had een minnares, haar naam was Grace Ze vond me op een eenzame plek Ze groef me uit met een oud kaakbeen Ze kleedde me aan om me mee naar huis te nemen Ze voedde me woorden die ik niet kon proeven, want ik had geen tong, die was vervangen Door een groene en een groeiende bloem die groeide En ik wist dat als ik ooit zou spreken, ik eerlijk zou spreken We woonden samen in een oud hotel Een vervallen paleis met een wensput Het buurmeisje leerde me hoe ik moest spellen En hoe te stelen wat ik niet kon verkopen Maar ik voedde mijn tong met de duivels rum In een wegrestaurant gerund door een goddeloze zwerver Op een dronken nacht, met een gestolen pistool Ik schoot mijn geliefde neer toen ze wilde vluchten De rechter zei: Zoon, wat heb je gedaan? Maar ik sprak geen woord, nee ik sprak geen woord En de rechter stuurde me weg. En ze begroeven mijn Grace, ja, de volgende dag Ze stuurden me weg op een middernachttrein In de regen, rollend door de stoffige vlakte. Vier mannen zaten met een oud jachtgeweer, Zilvere sterren op ieder van hen gespeld. Ze braken mijn mond open om bij mijn tong te komen Om te zien hoe dit allemaal begonnen was Dus opende ik mijn mond als een drakenadem Ik sprak alleen de waarheid, maar het bracht alleen de dood. En ik legde die jongens te rusten Want de waarheid, in waarheid, is een vreselijke grap Want er is geen andere weg dan de weg naar huis, Er is geen gewas dan dat wat je hebt gezaaid En als je één ding van mij leert Je kunt beter je tong bewaken als je vijand