Songteksten Vertalen

Zoek vertaling

Artiest: Bob Dylan Songtekst: Tempest

Je bekijkt nu de songtekst en vertaling: Bob Dylan - Tempest ? Hieronder vindt je de songtekst met vertaling naast elkaar weergegeven! Benieuwd naar het liedje en de betekenis van Tempest? Bekijk de Nederlandse vertaling. Op onze website vindt je veel meer songteksten met vertalingen van Bob Dylan! Bekijk ons archief en de andere songteksten, klik bijvoorbeeld op de letter B van Bob Dylan en zie welke nummers wij nog meer van a in ons archief hebben staan zoals Tempest .

Origineel

Tempest WRITTEN BY: BOB DYLAN The pale moon rose in its glory Out on the western town She told a sad, sad story Of the great ship that went down ‘Twas the fourteen day of April Over the waves she rode Sailing into tomorrow To a golden age foretold The night was bright with starlight The seas were sharp and clear Moving through the shadows The promised hour was near Lights were holding steady Gliding over the foam All the lords and ladies Heading for their eternal home The chandeliers were swaying From the balustrades above The orchestra was playing Songs of faded love The watchman he lay dreaming As the ballroom dancers twirled He dreamed the Titanic was sinking Into the underworld Leo took his sketchbook He was often so inclined He closed his eyes and painted The scenery in his mind Cupid struck his bosom And broke it with a snap The closest woman to him He fell into her lap He heard a loud commotion Something sounded wrong His inner spirit was saying That he couldn’t stand here long He staggered to the quarterdeck No time now to sleep Water on the quarterdeck Already three foot deep Smokestack leaning sideways Heavy feet began to pound He walked into the whirlwind Sky spinning all around The ship was going under The universe opened wide The roll was called up yonder The angels turned aside Lights down in the hallway Flickering dim and dull Dead bodies already floating In the double bottomed hull The engines then exploded Propellers they failed to start The boilers overloaded The ships bow split apart Passengers were flying Backward, forward, far and fast They mumbled, fumbled, tumbled Each one more weary than the last The veil was torn asunder ‘Tween the hours of twelve and one No change, no sudden wonder Could undo what had been done The watchman lay there dreaming At fourty-five degrees He dreamed the Titanic was sinking Dropping to her knees Wellington, he was sleeping His bed began to slide His valiant heart was beating He pushed the tables aside Glass of shattered crystal Lay scattered ‘round about He strapped on both his pistols How long could he hold out? His men and his companions Were nowhere to be seen In silence there he waited for Time and space to intervene The passageway was narrow There was blackness in the air He saw every kind of sorrow Heard voices everywhere Alarm bells were ringing To hold back the swelling tide Friends and lovers clinging To each other side by side Mothers and their daughters Descending down the stairs Jumped into the icy waters Love and pity sent their prayers The rich man, Mr. Astor Kissed his darling wife He had no way of knowing Be the last trip of his life Calvin, Blake and Wilson Gambled in the dark Not one of them would ever live to Tell the tale of disembark Brother rose up against brother In every circumstance They fought and slaughtered each other In a deadly dance They lowered down the lifeboats From the sinking wreck There were traitors, there were turncoats Broken backs and broken necks The bishop left his cabin To help all those in need Turned his eyes up to the heavens Said, “The poor are yours to feed.” Davey the brothel keeper Came out, dismissed his girls Saw the water getting deeper Saw the changing of his world Jim Dandy smiled He'd never learned to swim Saw the little crippled child And he gave his seat to him He saw the starlight shining Streaming from the East Death was on the rampage But his heart was now at peace They battened down the hatches But the hatches wouldn’t hold They drowned upon the staircase Of brass and polished gold Leo said to Cleo, “I think I’m going mad.” But he'd lost his mind already Whatever mind he had He tried to block the doorway To save all those from harm Blood from an open wound Pouring down his arm Petals fell from flowers ‘Til all of them were gone In the long and dreadful hours The wizard’s curse played on The host was pouring brandy He was going down slow He stayed right ‘til the end He was the last to go There were many, many others Nameless here for evermore They'd never sailed the ocean Or left their homes before The watchman, he lay dreaming The damage had been done He dreamed the Titanic was sinking And he tried to tell someone The captain, barely breathing Kneeling at the wheel Above him and beneath him Fifty thousand tons of steel He looked over at his compass And he gazed into its face Needle pointing downward He knew he lost the race In the dark illumination He remembered bygone years He read the Book of Revelation And he filled his cup with tears When the Reaper’s task had ended Sixteen hundred had gone to rest The good, the bad, the rich, the poor The loveliest and the best They waited at the landing And they tried to understand But there is no understanding On the judgment of God’s hand News came over the wires And struck with deadly force Love had lost its fires All things had run their course The watchman he lay dreaming Of all things that can be He dreamed the Titanic was sinking Into the deep blue sea

 

Vertaling

Storm GESCHREVEN DOOR: BOB DYLAN De bleke maan rees in haar glorie Uit op de westelijke stad Ze vertelde een triest, droevig verhaal Van het grote schip dat naar beneden ging 'Twas de veertien dagen van april Over de golven reed ze Vaar morgen in Naar een voorspelde gouden eeuw De nacht was helder met sterrenlicht De zeeën waren scherp en helder Door de schaduwen bewegen Het beloofde uur was nabij De lichten hielden stand Over het schuim glijden Alle heren en dames Op weg naar hun eeuwige thuis De kroonluchters wiegelden Van de balustrades hierboven Het orkest speelde Liedjes met vervaagde liefde De wachter die hij droomde Terwijl de dansers van de balzaal draaiden Hij droomde dat de Titanic aan het zinken was In de onderwereld Leo nam zijn schetsboek Hij was vaak zo geneigd Hij sloot zijn ogen en schilderde Het landschap in zijn gedachten Cupido sloeg tegen zijn borst En brak het met een handomdraai De dichtstbijzijnde vrouw bij hem Hij viel op haar schoot Hij hoorde een luide opschudding Er klonk iets verkeerd Zijn innerlijke geest zei Dat hij hier niet lang kon blijven staan Hij strompelde naar het achterdek Geen tijd om te slapen Water op het achterdek Al drie voet diep Schoorsteen leunt zijwaarts Zware voeten begonnen te bonzen Hij liep de wervelwind in Sky draait overal rond Het schip ging onder Het universum opende zich wijd De rol werd ginds opgeroepen De engelen gingen opzij Licht op in de gang Flikkerend schemerig en mat Dode lichamen zweven al In de dubbelbodem De motoren ontploften toen Propellers ze konden niet starten De ketels zijn overbelast De schepen buigen uiteen Passagiers vlogen Achteruit, voorwaarts, ver en snel Ze mompelden, tuimelden, tuimelden Iedereen is meer moe dan de vorige De sluier werd uiteen gescheurd 'Tween de uren van twaalf en één Geen verandering, geen plotselinge verwondering Kon ongedaan maken wat was gedaan De wachter lag daar te dromen Op vijfenvijftig graden Hij droomde dat de Titanic aan het zinken was Op haar knieën vallen Wellington, hij sliep Zijn bed begon te glijden Zijn dappere hart klopte Hij duwde de tafels opzij Glas verbrijzeld kristal Verspreid rond liggen Hij bond zijn beide pistolen vast Hoe lang kon hij standhouden? Zijn mannen en zijn metgezellen Waren nergens te zien In stilte wachtte hij daar op Tijd en ruimte om in te grijpen De doorgang was smal Er was duisternis in de lucht Hij zag elke vorm van verdriet Hoorde overal stemmen Alarmbellen rinkelden Om het zwellende tij tegen te houden Vrienden en geliefden klampen zich vast Aan elkaar naast elkaar Moeders en hun dochters De trap afdalen Ik sprong in het ijskoude water Liefde en medelijden hebben hun gebeden gezonden De rijke man, Mr. Astor Hij heeft zijn lieve vrouw gekust Hij had geen manier om het te weten Wees de laatste reis van zijn leven Calvin, Blake en Wilson Gokte in het donker Niemand van hen zou ooit nog leven Vertel het verhaal van uitstappen Broeder stond op tegen broer In elke omstandigheid Ze vochten en slachtten elkaar In een dodelijke dans Ze brachten de reddingsboten naar beneden Van het zinkende wrak Er waren verraders, er waren omslagen Kapotte ruggen en gebroken nek De bisschop verliet zijn hut Om iedereen in nood te helpen Hij sloeg zijn ogen op naar de hemel Zei: "De armen zijn van jou om te voeden." Davey, de bordeelhoudster Kwam uit, ontsloeg zijn meisjes Zag het water dieper worden Zag het veranderen van zijn wereld Jim Dandy glimlachte Hij had nooit leren zwemmen Zag het kleine kreupele kind En hij gaf zijn plaats aan hem Hij zag het sterrenlicht schijnen Streaming vanuit het oosten De dood was op de rampage Maar zijn hart was nu in vrede Ze sloegen de luiken af Maar de luiken zouden niet vasthouden Ze verdronken op de trap Van koper en gepolijst goud Leo zei tegen Cleo, "Ik denk dat ik gek word." Maar hij was al zijn verstand kwijt Wat voor geest hij ook had Hij probeerde de deuropening te blokkeren Om al die van kwaad te redden Bloed uit een open wond Giet zijn arm neer Bloemblaadjes vielen van bloemen 'Til ze allemaal waren verdwenen In de lange en vreselijke uren De vloek van de tovenaar werd gespeeld De gastheer schonk brandewijn Hij liep langzaam weg Hij bleef precies tot het einde Hij was de laatste om te gaan Er waren veel, vele anderen Hier voor altijd eeuwloos Ze hadden nog nooit de oceaan gevaren Of hun huizen eerder verlaten De wachter, hij lag te dromen De schade was al aangericht Hij droomde dat de Titanic aan het zinken was En hij probeerde het aan iemand te vertellen De kapitein, nauwelijks ademhalend Knielend aan het stuur Boven hem en onder hem Vijftigduizend ton staal Hij keek naar zijn kompas En hij staarde in zijn gezicht Naald wijst naar beneden Hij wist dat hij de race verloor In de donkere verlichting Hij herinnerde zich jaren geleden Hij las het boek Openbaring En hij vulde de zijnebeker met tranen Toen de taak van de Reaper was geëindigd Zestienhonderd waren gaan rusten De goeden, de slechten, de rijken, de armen De mooiste en de beste Ze wachtten op de landing En ze probeerden het te begrijpen Maar er is geen begrip Over het oordeel van Gods hand Nieuws kwam over de draden En sloeg met dodelijke kracht De liefde had zijn vuren verloren Alle dingen waren op hun beloop gelopen De wachter die hij droomde Van alle dingen die kunnen zijn Hij droomde dat de Titanic aan het zinken was In de diepblauwe zee