Songteksten Vertalen

Zoek vertaling

Artiest: dark angel Songtekst: trauma and catharsis

Je bekijkt nu de songtekst en vertaling: dark angel - trauma and catharsis ? Hieronder vindt je de songtekst met vertaling naast elkaar weergegeven! Benieuwd naar het liedje en de betekenis van trauma and catharsis? Bekijk de Nederlandse vertaling. Op onze website vindt je veel meer songteksten met vertalingen van dark angel! Bekijk ons archief en de andere songteksten, klik bijvoorbeeld op de letter d van dark angel en zie welke nummers wij nog meer van a in ons archief hebben staan zoals trauma and catharsis .

Origineel

Leading quiet lives of desperation, we maniacally cling to the unreal. Life pursues its stranglehold, upon us, its pain revealed. We, as a race, are frail and weak, crises leave us paralyzed. We strain to deal with what's thrown at us, we're therefore traumatized. Really, I speak for no one but me, And I am losing my grasp. On that which I must call "myself", This burden might be my last. Stranded and sinking into remorse, The darkest recesses of my mind. The cavernous tyranny of pain and fear, Is lunacy far behind? I have dealt eternally with anguish, I have learned to live with my distress. From all this traumaes profound catharsis, And a way to cope with my life's bitterness. Loneliness draped around my neck, in its sinister seduction. I pray a light wille from this, my frightened introspection. A lifetime of misery and its brethen, has depleted my reserves. And this has brought me the true conclusion, *nothing* is what I deserve. My early involvement in sordid acts, Has left me scarred for life. The road I have taken, self-doubt intact, Denigration is my wife. Am I a slave to the powers that be? Have I any inner strength? Fleeting struggles of humanity, I pontificate at length. I have dealt eternally with anguish, I have learned to live with my distress. From all this traumaes profound catharsis, And a way to cope with my life's bitterness. As an outcast, I've be inner-dependent, trapped in a world of lies. But now I must question my own self-worth, that leaves me demoralized. Possessing fate of mental demons, Surrounds my soul in these masses of pain. Voices damning all of my thoughts, Self-infliction capacities retained. I'm not the only one in this world, Who's suffered through emotional discord. Intensities-caustic and penetrating, Is it me I've spent all my life hating? Thinking distorted emotions clouded, By my personal asceticsm. In condemnation I've been enshrouded, Acetylene baptism. I have dealt eternally with anguish, I have learned to live with my distress. From all this traumaes profound catharsis, And a way to cope with my life's bitterness. I've expunged a multitude of, but sad to say, Not all my doubts and fears. But I look forward with trepidation, And step with caution into my remaining years. I am quite sure that in these words, There's not much hope that things will ever change. Maybe my time for suffering's past, And I can vaguely hope for brighter days. I have dealt eternally with anguish, I have learned to live with life's distress. From all this trauma came profound catharsis, And a way to cope with my life's bitterness.

 

Vertaling

We leiden een rustig leven van wanhoop en houden ons maniakaal vast aan het onwerkelijke. Het leven vervolgt zijn wurggreep, op ons wordt de pijn onthuld. Wij als ras zijn zwak en zwak, crises laten ons verlamd. We spannen ons in om te gaan met wat naar ons wordt gegooid, we zijn daarom getraumatiseerd. Ik spreek echt voor niemand behalve ik, En ik verlies mijn greep. Over wat ik "mezelf" moet noemen, Deze last is misschien mijn laatste. Gestrand en verzonken in berouw, De donkerste uithoeken van mijn geest. De holle tirannie van pijn en angst, Is de waanzin ver achter? Ik heb eeuwig met angst omgegaan, Ik heb leren leven met mijn nood. Van al deze trauma's is er een diepe catharsis, En een manier om met de bitterheid van mijn leven om te gaan. Eenzaamheid hing om mijn nek, in zijn sinistere verleiding. Ik bid hieruit een lichte wille, mijn angstige introspectie. Een leven vol ellende en haar broeders, heeft mijn reserves uitgeput. En dit heeft me tot de echte conclusie gebracht, * niets * is wat ik verdien. Mijn vroege betrokkenheid bij smerige handelingen, Heeft me voor het leven getekend. De weg die ik heb genomen, twijfel aan mezelf intact, Denigratie is mijn vrouw. Ben ik een slaaf van de krachten die er zijn? Heb ik innerlijke kracht? Vluchtige strijd van de mensheid, Ik pontificeer uitvoerig. Ik heb eeuwig met angst omgegaan, Ik heb leren leven met mijn nood. Van al deze trauma's is er een diepe catharsis, En een manier om met de bitterheid van mijn leven om te gaan. Als verschoppeling ben ik innerlijk afhankelijk, gevangen in een wereld van leugens. Maar nu moet ik mijn eigenwaarde in twijfel trekken, dat laat me gedemoraliseerd achter. Het lot van mentale demonen bezitten, Omringt mijn ziel in deze massa's pijn. Stemmen die al mijn gedachten vervloeken, Zelfopblazende capaciteiten behouden. Ik ben niet de enige in deze wereld, Wie heeft geleden door emotionele onenigheid. Intensiteiten-bijtend en doordringend, Ben ik het die ik mijn hele leven heb gehaat? Denken vervormde emoties vertroebeld, Door mijn persoonlijke ascese. In veroordeling ben ik gehuld, Acetyleen doop. Ik heb eeuwig met angst omgegaan, Ik heb leren leven met mijn nood. Van al deze trauma's is er een diepe catharsis, En een manier om met de bitterheid van mijn leven om te gaan. Ik heb een veelvoud van, maar triest om te zeggen, verwijderd Niet al mijn twijfels en angsten. Maar ik kijk met schroom uit, En stap voorzichtig mijn resterende jaren in. Ik ben er vrij zeker van dat in deze woorden, Er is niet veel hoop dat de dingen ooit zullen veranderen. Misschien is mijn tijd om te lijden verleden, En ik kan vaag hopen op betere dagen. Ik heb eeuwig met angst omgegaan, Ik heb leren leven met de nood van het leven. Van al dit trauma kwam diepe catharsis, En een manier om met de bitterheid van mijn leven om te gaan.