Songteksten Vertalen

Zoek vertaling

Artiest: evelyn evelyn Songtekst: tragic events part ii

Je bekijkt nu de songtekst en vertaling: evelyn evelyn - tragic events part ii ? Hieronder vindt je de songtekst met vertaling naast elkaar weergegeven! Benieuwd naar het liedje en de betekenis van tragic events part ii? Bekijk de Nederlandse vertaling. Op onze website vindt je veel meer songteksten met vertalingen van evelyn evelyn! Bekijk ons archief en de andere songteksten, klik bijvoorbeeld op de letter e van evelyn evelyn en zie welke nummers wij nog meer van a in ons archief hebben staan zoals tragic events part ii .


Are you crying, Evelyn? No... Well, yes. I was just thinking about Sandy. And about Bimba and Kimba. I miss them, Evelyn. I know, I miss them too. Especially this time of year, Evelyn. The year is 1991, Terminator 2 is the highest-grossing film at the Box Office, the first Super Nintendo Entertainment System has just been released, and after 70 years of Communist rule the Union of Soviet Socialist Republics has collapsed. And on a chicken ranch just outside of Claxton, Georgia, twin sisters are waiting for their supper. The farm is old and operated by Alfred McClock, an eccentric man with a fascination with Civil War weaponry. McClock's chicken farms produces over 140, 000 chickens a year and ships wings, thighs and legs all over the continental United States. Despite the modest success of his business, McClock leads a solitary life, never marrying and tending several of the chicken houses himself. A simple man with a not entirely bad heart. McClock never knew how to best take care of the young girls who came into his life shortly after their birth, so he raised them the only way he knew how - in a two foot by two foot wire-mesh cage, on a diet of mash, crumbles, pellets and egg booster. One clear September day, during the twins sixth year at the farm, McClock does not come at meal time. Night falls and still he doesn't appear. The girls and the chickens cry out from hunger. Days pass, and the chickens in neighboring cages begin to die. The smell of rotting poultry permeates the air of the hot, humid barn. Finally, desperate to find food and concerned over the whereabouts of their guardian, the twins break free from their cage. McClock's house is locked tight, but the girls find the garden hose, which quenches their thirst. Still half delirious with hunger, they make their way out to the road. Little time passes before a dusty black Cadillac Coupe DeVille drives by and pulls over. A tall, mustachioed man with a kindly face steps out of the vehicle. He smiles at the girls (Hello) and presents them with the first candy they have ever tasted - a Twix bar, which they share in silent, odd delight. The girls do not feel at all uncomfortable when the man leads them gently into the dark, spacious trunk. In the following days the girls are transferred into the trunks of several other cars (Hello) by many other kindly, (Hello) candybar-offering men (Hello) until they reach their final destination at a lakeside lodge in Manitoba. The underwood lodge is a collection of cozy, waterfront cabins with an attached trailer park along the shores of lake Winnipeg. It is also the world headquarters of Budding Flowers Entertainment, specializing in the production and distribution of photographs and VHS tapes for clientele with unique tastes. The girls are welcomed by Mrs. Deborah Bulgar, the fifty-two-year-old podiatrist, (?) (Well, hello, girls!) a woman of enormous proportions, who lives with her own three children in the main lodge of the underwood. Upon finding that the girls have no names she christens them Eva and Lynn, names which neither she nor the twins themselves are ever able to keep straight. (Eva, Lynn.) The twins' days at the underwood are relatively comfortable, they are well cared for, the food is delicious, and there are many other girls their age. Once a week, photo sessions take place, convivial affairs that involve make-up, a wide variety of dress up costumes and inventive new games. Every few days Mrs. Bulgar introduces the girls to one of their many uncles. (Eva, Lynn, say hello to your uncle, Mark.) (Heeey.) These uncles, seemingly endless in number, travel from all over the world to visit their nieces. The girls don't always like their new uncles, but Mrs. Bulgar is always quick to remind them that 'family is family' and 'blood is thicker than water'. The conjoined sisters are not popular amongst the other girls, however, one gentle resident, a few years their senior, befriends them and takes them under her wing. (Hello, what's your name?) Her name is Sandy. (I'm Sandy.) She has soft blonde hair that reaches down to her knees. Everyone says she looks like a mermaid. Dressed daily by Mrs. Bulgar in trademark fishnet stockings and vintage attire, Sandy is by far the most popular girl of the underwood. She has so many uncles that the twins lose count. Every night after dinner and chores, Sandy tucks the young sisters into bed and tells them fantastic stories until they fall peacefully to sleep. (And after three long weeks at sea, John Luke (?) the sailor finally spotted land.) But these happy times do not last. Shortly after the twins' third Christmas under Mrs. Bulgar's care, Sandy disappears, never to return. The twins remain in the underwood for the greater part of two long, miserable years. Without Sandy to protect them, they are ostracized and abused by the other girls. (What are YOU looking at, four-eyes?) The photo sessions involve fewer fancy costumes, and over time their uncles become more peculiar. (Did I ask you to talk?!) The twins begin to notice a disturbing tendency for girls, much like their dear friend Sandy, to quietly disappear from the underwood around their twelfth or thirteenth birthday. The sisters brace themselves for something terrible. One autumn, when the girls are eleven, an old man, who speaks only Spanish, takes the twins into a large orange van and drives them to their new home. (Step right up, step right up, see amazing human oddities, freaks of nature! Be warned, people with heart condition, children, women - We will accept no responsibility for fainting, reoccurring nightmares, or death.) Dillard and Fullerton, elusive and illogical traveling show is the twelfth largest touring circus in North America. Former insurance salesmen, Dillard and Fullerton, distinguish their enterprise by procuring the most shocking specimen of the grotesque and unusual. Their small administrative staff works tirelessly to combat legal actions and public allegations of animal cruelty and human slave trafficking. Life in the circus is harder than their time at the underwood. There is always work to be done. In addition to their chores of laundry and sweeping, Mr. Dillard insist that the twins spend many hours each day practicing their act. (What are you standing around for?) The girls are frightened of the clowns, several of whom, by amazing coincidence, also happen to be their uncles. (Hello!) (Hello!) (Hello!) But still, overall, these early days at the circus are happy times for the twins. Every night to the delight of audiences across the country, the girls appear in the center ring, singing and strumming a ukulele, atop Bimba and Kimba - the world's only known conjoined twin siamese elephants. The twins feel they have found true soulmates in Bimba and Kimba, who they affectionately refer to as 'Elephant, Elephant'. This special bond reciprocates by the pachyderms, who fondly nozzle the girls with their trunks and seem to delight in giving them rides. The twins and the elephants are inseparable. With the help of the Alphonso the Arresting, the animal trainer, (Like this!) the twins tend to the elephants, feeding and grooming them daily. But one terrible August morning, Bimba and Kimba refuse to take their food. Due to the unsanitary conditions of their quarters and an improper diet of popcorn and cotton candy, the elephants have contracted a rare form of elephantine diphtheria, compounded by early onset Alzheimer's disease. For the next two weeks the twins can only stand by helplessly, as their companions become sicker and weaker and begin displaying obvious signs of memory loss. The last few days are almost unbearable. With Bimba and Kimba's confused, sad eyes looking up at the girls with great anguish, but no hint of recognition. And on one grim September day the sisters' sixteenth birthday Elephant Elephant dies. The funeral is held the same day, a grisly affair at an industrial trash compactor behind a Home Depot in Fort Dodge, Iowa. The twins are devastated. Without Bimba and Kimba life is but a terrible and meaningless void. They resign themselves to living out the rest of their hollow existence in solemn mourning. The emotionally exausted sisters fall from favor within the circus. No longer willing to sing and play their ukulele, the girls are dressed in a pink tutu and forced to balance on a giant red ball, an impossible task for the conjoined sisters. (Get on that damn ball!) The audience roars with laughter each time they awkwardly fall. Their discomfort is increased by a pair of radical groups , who have taken an interest in the twins. Every night in most major cities, protesters assemble, nosily waving signs and chanting slogans in front of the Box Office. The first faction claims to represent an organization called 'FASSTEN' - the Foundation for Always Separating Siamese Twins Everywhere Now. Citing the bible, FASSTEN members vehemently believe that it is the will of the Lord that all conjoined twins be separated and allowed to live individual lives. Wielding symbolical surgical saws and blunt carbon knives, FASSTEN members chide the ticket buyers for supporting the abomination of god. The second group operates under the acronym SPLIT - the Society for the Preservation of Linked Identical Twins. A reactionary organization, working to discredit the claims of FASSTEN, SPLIT believes that conjoined twins will play a critical role in the second coming of Christ. The twins are terrified by both groups - the knives and saws make them very nervous, and SPLIT members make threats to kidnap the girls and take them to where they will be kept safe in a place of darkness until the rapture. One day before a Sunday matinee in Sacramento, a chaotic brawl erupts between the two factions and one FASSTEN member gets alarmingly close to the twins with a hacksaw. (It's the will of the Lord!) Stricken with fear, the sisters decide that they are no longer safe at the circus. That night, they make a resolution - to leave the Dillard and Fullerton traveling show forever.



Huil je, Evelyn ? Nee... Wel, ja. Ik dacht net aan Sandy. En aan Bimba en Kimba. Ik mis hen, Evelyn. Ik weet het, Ik mis hen ook. Vooral deze tijd van het jaar, Evelyn. Het jaar is 1991, Terminator 2 is de best verdienende film aan de Box Office, het eerste Super Nintendo Entertainment System is net uitgekomen, en na 70 jaar communistisch bewind is de Unie van Socialistische Sovjetrepublieken in elkaar gestort. En op een kippen ranch net buiten Claxton, Georgia, wachten tweelingzusjes op hun avondeten. De boerderij is oud en wordt gerund door Alfred McClock, een excentrieke man met een fascinatie voor wapens uit de Burgeroorlog. McClock's kippenboerderij produceert meer dan 140.000 kippen per jaar en verscheept vleugels, dijen en poten over het hele vasteland van de Verenigde Staten. Ondanks het bescheiden succes van zijn bedrijf, leidt McClock een eenzaam leven, Hij is nooit getrouwd en onderhoudt zelf een aantal kippenhokken. Een eenvoudige man met een niet geheel slecht hart. McClock wist niet hoe hij het beste voor de jonge meisjes kon zorgen die kort na hun geboorte in zijn leven kwamen, dus voedde hij ze op op de enige manier die hij kende. in een kooi van draadgaas van twee meter bij twee meter, op een dieet van brij, kruimels, pellets en eibooster. Op een heldere septemberdag, tijdens het zesde jaar van de tweeling op de boerderij, komt McClock niet tijdens etenstijd. De nacht valt en hij verschijnt nog steeds niet. De meisjes en de kippen schreeuwen het uit van de honger. Dagen gaan voorbij, en de kippen in de naburige kooien beginnen te sterven. De geur van rottend gevogelte doordringt de lucht van de hete, vochtige schuur. Eindelijk, wanhopig op zoek naar voedsel en bezorgd over de verblijfplaats van hun voogd, breekt de tweeling los uit hun kooi. McClock's huis zit potdicht, maar de meisjes vinden de tuinslang, die hun dorst lest. Nog half ijlend van de honger, zoeken ze hun weg naar de weg. Er gaat weinig tijd voorbij voordat een stoffige zwarte Cadillac Coupe DeVille voorbij rijdt en aan de kant gaat. Een lange, besnorde man met een vriendelijk gezicht stapt uit de auto. Hij glimlacht naar de meisjes (Hallo) en geeft hen het eerste snoepje dat ze ooit geproefd hebben - een Twix reep, die ze in stille, vreemde verrukking delen. De meisjes voelen zich helemaal niet ongemakkelijk als de man hen voorzichtig de donkere, ruime kofferbak in leidt. In de volgende dagen worden de meisjes overgebracht in de kofferbakken van verschillende andere auto's (Hallo) door vele andere vriendelijke, (Hallo) candybar-aanbiedende mannen (Hallo) tot ze hun eindbestemming bereiken in een lodge aan een meer in Manitoba. De Underwood Lodge is een verzameling van gezellige, aan het water gelegen hutten met een aangrenzend trailerpark langs de oevers van het meer van Winnipeg. Het is ook het wereldhoofdkwartier van Budding Flowers Entertainment, gespecialiseerd in de productie en distributie van foto's en VHS tapes voor klanten met een unieke smaak. De meisjes worden verwelkomd door Mevr. Deborah Bulgar, de tweeënvijftig jarige podoloog, (?) (Wel, hallo, meisjes!) een vrouw van enorme proporties, die met haar eigen drie kinderen in de hoofdloge van het onderhout woont. Als ze ontdekt dat de meisjes geen namen hebben, doopt ze hen Eva en Lynn, namen die noch zij, noch de tweeling zelf ooit recht kunnen houden. (Eva, Lynn.) De dagen van de tweeling in het onderhout zijn relatief comfortabel, er wordt goed voor ze gezorgd, het eten is heerlijk, en er zijn veel andere meisjes van hun leeftijd. Een keer per week vinden er fotosessies plaats, gezellige aangelegenheden waar make-up bij komt kijken, een grote verscheidenheid van verkleedkostuums en inventieve nieuwe spelletjes. Om de paar dagen stelt mevrouw Bulgar de meisjes voor aan een van hun vele ooms. Eva, Lynn, zeg hallo tegen jullie oom, Mark. (Heeey.) Deze ooms, schijnbaar eindeloos in aantal, reizen van over de hele wereld om hun nichtjes te bezoeken. De meisjes houden niet altijd van hun nieuwe ooms, maar Mevr. Bulgar herinnert hen er altijd snel aan dat "familie familie is" en "bloed dikker is dan water". De samengevoegde zusjes zijn niet populair bij de andere meisjes, maar een vriendelijke bewoonster, een paar jaar ouder, raakt bevriend met hen en neemt hen onder haar hoede. (Hallo, hoe heet jij?) Haar naam is Sandy. (Ik ben Sandy.) Ze heeft zacht blond haar dat tot haar knieën reikt. Iedereen zegt dat ze op een zeemeermin lijkt. Ze wordt dagelijks gekleed door mevrouw Bulgar in haar kenmerkende visnet kousen en vintage kleding, is Sandy veruit het populairste meisje van Underwood. Ze heeft zoveel ooms dat de tweeling de tel kwijtraakt. Elke avond na het eten en het werk, stopt Sandy de jonge zusjes in bed en vertelt ze fantastische verhalen tot ze vredig in slaap vallen. (En na drie lange weken op zee, ziet John Luke (?) de zeeman eindelijk land). Maar deze gelukkige tijden duren niet lang. Kort na de derde Kerstmis van de tweeling onder de hoede van mevrouw Bulgar, verdwijnt Sandy, en komt nooit meer terug. De tweeling blijft voor het grootste deel van twee lange, ellendige jaren in het kreupelhout. Zonder Sandy om hen te beschermen, worden ze verstoten en mishandeld door de andere meisjes. (Waar kijk jij naar, brillenman?) De fotosessies bevatten minder mooie kostuums, en na verloop van tijd worden hun ooms steeds vreemder. (Heb ik je gevraagd om te praten?!) De tweeling begint een verontrustende tendens op te merken... voor meisjes, net als hun lieve vriendin Sandy, om stilletjes te verdwijnen uit het kreupelhout rond hun twaalfde of dertiende verjaardag. De zussen zetten zich schrap voor iets vreselijks. In de herfst, als de meisjes elf zijn, neemt een oude man, die alleen Spaans spreekt, de tweeling mee in een grote oranje bestelwagen en brengt hen naar hun nieuwe huis. (Stap rechts, stap rechts, zie verbazingwekkende menselijke eigenaardigheden, freaks van de natuur! Wees gewaarschuwd, mensen met hartkwalen, kinderen, vrouwen - Wij aanvaarden geen verantwoordelijkheid voor flauwvallen, terugkerende nachtmerries, of de dood). Dillard en Fullerton, ongrijpbare en onlogische reizende show is het twaalfde grootste rondreizende circus in Noord Amerika. Voormalige verkopers van verzekeringen, Dillard en Fullerton, onderscheiden hun onderneming door de meest schokkende exemplaren van het groteske en ongewone aan te schaffen. Hun kleine administratieve staf werkt onvermoeibaar om juridische acties en publieke beschuldigingen van dierenmishandeling te bestrijden en de handel in menselijke slaven. Het leven in het circus is zwaarder dan hun tijd in het kreupelhout. Er is altijd werk aan de winkel. Naast het wassen en vegen, staat Mr. Dillard erop dat de tweeling elke dag vele uren oefent voor hun act. (Wat sta je daar nou te staan?) De meisjes zijn bang voor de clowns.., van wie er, door een verbazingwekkend toeval, ook nog eens hun ooms zijn. (Hallo!) (Hallo!) (Hallo!) Maar toch, over het algemeen, zijn deze eerste dagen bij het circus gelukkige tijden voor de tweeling. Elke avond, tot grote vreugde van het publiek in het hele land, verschijnen de meisjes in de ring, zingend en tokkelend op een ukelele, bovenop Bimba en Kimba - 's werelds enige bekende Siamese olifantentweeling. De tweeling voelt dat ze echte zielsverwanten hebben gevonden in Bimba en Kimba, die ze liefkozend 'Olifant, Olifant' noemen. Deze speciale band wordt beantwoord door de pachyderms, die de meisjes liefdevol besnuffelen met hun slurf en het heerlijk vinden om hen een ritje te geven. De tweeling en de olifanten zijn onafscheidelijk. Met de hulp van Alphonso de Arresterende, de dierentrainer, (Zoals dit!) zorgt de tweeling voor de olifanten, voeden en verzorgen ze dagelijks. Maar op een verschrikkelijke augustusmorgen, weigeren Bimba en Kimba hun eten te nemen. Door de onhygiënische omstandigheden van hun verblijf en een ongepast dieet van popcorn en suikerspin, hebben de olifanten een zeldzame vorm van olifantendifterie opgelopen, verergerd door de ziekte van Alzheimer. De komende twee weken kan de tweeling alleen maar hulpeloos toekijken, terwijl hun metgezellen zieker en zwakker worden en duidelijk tekenen van geheugenverlies begint te vertonen. De laatste paar dagen zijn bijna ondraaglijk. Met de verwarde, droevige ogen van Bimba en Kimba opkijkend naar de meisjes met grote angst, maar geen hint van herkenning. En op een grimmige septemberdag de zestiende verjaardag van de zusjes Olifant Olifant sterft. De begrafenis wordt dezelfde dag gehouden, een griezelige affaire in een industriële vuilnispers achter een Home Depot in Fort Dodge, Iowa. De tweeling is er kapot van. Zonder Bimba en Kimba is het leven slechts een vreselijke en betekenisloze leegte. Ze leggen zich erbij neer om de rest van hun lege bestaan in plechtige rouw. De emotioneel uitgeputte zusters vallen uit de gratie bij het circus. Niet langer bereid om te zingen en hun ukelele te bespelen, worden de meisjes gekleed in een roze tutu en gedwongen te balanceren op een gigantische rode bal, een onmogelijke taak voor de samengevoegde zussen. (Ga op die verdomde bal!) Het publiek buldert van het lachen elke keer als ze onhandig vallen. Hun ongemak wordt nog vergroot door een paar radicale groepen , die belangstelling hebben gekregen voor de tweeling. Elke avond in de meeste grote steden, verzamelen demonstranten zich, zwaaien met borden en scanderen slogans voor de kassa. De eerste groepering beweert een organisatie te vertegenwoordigen die "FASSTEN" heet - de Stichting voor het Altijd en Overal Scheiden van Siamese Tweelingen nu. Zich beroepend op de bijbel, geloven FASSTEN leden vurig dat het de wil van de Heer is dat alle Siamese tweelingen... worden gescheiden en individuele levens mogen leiden. Met symbolische chirurgische zagen en botte carbon messen, vermanen FASSTEN leden de kaartjeskopers voor het steunen van de gruwel van God. De tweede groep opereert onder het acroniem SPLIT - de Society for the Preservation of Linked Identical Twins. Een reactionaire organisatie, die werkt om de claims van FASSTEN in diskrediet te brengen, SPLIT gelooft dat een Siamese tweeling een cruciale rol zal spelen in de tweede komst van Christus. De tweelingen zijn doodsbang voor beide groepen - de messen en zagen maken hen erg nerveus, en SPLIT leden dreigen de meisjes te ontvoeren en ze mee te nemen naar een plaats waar ze veilig zullen zijn in de duisternis tot de vervoering. Een dag voor een zondag matinee in Sacramento, barst een chaotische vechtpartij uit tussen de twee fracties en een FASSTEN-lid komt alarmerend dicht bij de tweeling met een ijzerzaag. (Het is de wil van de Heer!) Getroffen door angst, besluiten de zussen dat ze niet langer veilig zijn in het circus. Die nacht, maken ze een besluit - om de Dillard en Fullerton reizende show te verlaten voor altijd.