Songteksten Vertalen

Zoek vertaling

Artiest: Jorge Luis Borges ( Jorge Francisco Isidoro Luis Borges Acevedo) Songtekst: Elogio de la sombra

Je bekijkt nu de songtekst en vertaling: J ? Hieronder vindt je de songtekst met vertaling naast elkaar weergegeven! Benieuwd naar het liedje en de betekenis van Elogio de la sombra? Bekijk de Nederlandse vertaling. Op onze website vindt je veel meer songteksten met vertalingen van Jorge Luis Borges ( Jorge Francisco Isidoro Luis Borges Acevedo)! Bekijk ons archief en de andere songteksten, klik bijvoorbeeld op de letter J van Jorge Luis Borges ( Jorge Francisco Isidoro Luis Borges Acevedo) en zie welke nummers wij nog meer van a in ons archief hebben staan zoals Elogio de la sombra .

Origineel

La vejez (tal es el nombre que los otros le dan) puede ser el tiempo de nuestra dicha. El animal ha muerto o casi ha muerto. Quedan el hombre y su alma. Vivo entre formas luminosas y vagas que no son aún la tiniebla.  Buenos Aires, que antes se desgarraba en arrabales hacia la llanura incesante, ha vuelto a ser la Recoleta, el Retiro, las borrosas calles del Once y las precarias casas viejas que aún llamamos el Sur.  Siempre en mi vida fueron demasiadas las cosas; Demócrito de Abdera se arrancó los ojos para pensar; el tiempo ha sido mi Demócrito. Esta penumbra es lenta y no duele; fluye por un manso declive y se parece a la eternidad.  Mis amigos no tienen cara, las mujeres son lo que fueron hace ya tantos años, las esquinas pueden ser otras, no hay letras en las páginas de los libros.  Todo esto debería atemorizarme, pero es una dulzura, un regreso. De las generaciones de los textos que hay en la tierra sólo habré leído unos pocos, los que sigo leyendo en la memoria, leyendo y transformando. Del Sur, del Este, del Oeste, del Norte, convergen los caminos que me han traído a mi secreto centro.  Esos caminos fueron ecos y pasos, mujeres, hombres, agonías, resurrecciones, días y noches, entresueños y sueños, cada ínfimo instante del ayer y de los ayeres del mundo, la firme espada del danés y la luna del persa, los actos de los muertos, el compartido amor, las palabras, Emerson y la nieve y tantas cosas.  Ahora puedo olvidarlas. Llego a mi centro, a mi álgebra y mi clave, a mi espejo. Pronto sabré quién soy. 

 

Vertaling

Ouderdom (zo heet de naam die anderen eraan geven) Het is misschien de tijd van ons geluk. Het dier is gestorven of bijna gestorven. Zijn de man en zijn ziel. Ik leef tussen lichtgevende en vage vormen ze zijn nog geen duisternis. Buenos Aires, die vroeger in sloppenwijken werd gescheurd naar de onophoudelijke vlakte, Het was opnieuw de Recoleta, de Retiro, de wazige straten van Once en de onzekere oude huizen die we nog steeds het Zuiden noemen. Er zijn altijd te veel dingen in mijn leven geweest; Democritus van Abdera scheurde zijn ogen uit om na te denken; tijd was mijn Democritus. Deze somberheid is traag en doet geen pijn; stroomt zachtjes naar beneden en het lijkt op eeuwigheid. Mijn vrienden hebben geen gezicht vrouwen zijn wat ze zoveel jaren geleden waren, de hoeken kunnen anders zijn, Er staan ??geen letters op de pagina's van de boeken. Dit alles zou me bang moeten maken, maar het is een zoetheid, een terugkeer. Van de generaties teksten die op aarde zijn Ik heb er maar een paar gelezen, degenen die ik in het geheugen blijf lezen, lezen en transformeren. Vanuit het zuiden, vanuit het oosten, vanuit het westen, vanuit het noorden, komen de paden samen die mij hebben gebracht naar mijn geheime centrum. Die paden waren echo's en trappen, vrouwen, mannen, kwellingen, opstandingen, dagen en nachten, dromen en dromen, elk klein moment van gisteren en van de gisteren van de wereld, het stevige zwaard van de Deense en de maan van de Perzische, de handelingen van de doden, de gedeelde liefde, de woorden, Emerson en de sneeuw en zo veel dingen. Nu kan ik ze vergeten. Ik kom naar mijn centrum, aan mijn algebra en mijn wachtwoord, naar mijn spiegel. Ik zal snel weten wie ik ben.