Songteksten Vertalen

Zoek vertaling

Artiest: pharrell williams Songtekst: places and spaces i’ve been excerpt

Je bekijkt nu de songtekst en vertaling: pharrell williams - places and spaces i’ve been excerpt ? Hieronder vindt je de songtekst met vertaling naast elkaar weergegeven! Benieuwd naar het liedje en de betekenis van places and spaces i’ve been excerpt? Bekijk de Nederlandse vertaling. Op onze website vindt je veel meer songteksten met vertalingen van pharrell williams! Bekijk ons archief en de andere songteksten, klik bijvoorbeeld op de letter p van pharrell williams en zie welke nummers wij nog meer van a in ons archief hebben staan zoals places and spaces i’ve been excerpt .

Origineel

Preface In this conversation, Kanye West and Pharrell Williams candidly explore the rewards and perils of a lifelong, perfectionist ethic. Best likened to a child's insatiable curiosity, they impute their compulsive, insistent tinkering to much lived experience, and even to obscure neurological phenomena. Their exchange lends precious – and comic – insight into a frightening capacity for invention, and a knowing approach to craft that is at once sure and relentlessly self-critical. They spoke in the wake of a minor controversy that followed the online launch of the single “Theraflu”, which Kanye released through his G.O.O.D Music label (in collaboration with DJ Khaled, DJ Pharris and the producer Hit Boy). Predictably, the pharmaceutical combine Novartis objected to the title. The track also featured the lyric “someone tell PETA my mink is dragging on the floor,” which drew immediate fire from the animal-rights group Kanye West: Yo yo, what’s good?! Pharrell Williams: What up, killer?! KW: Shit, chillin’, vibin’ about changing the name of that song and trying to figure out what the name of the song should be. You know, the “Theraflu” song? PW: Yeah KW: Yeah, we’re about to give it a new name PW: It’s getting that big – they’re going that crazy about it? KW: Oh, yeah they have an issue. Just the title and here’s still a window of opportunity for us to change it. “Oh, well, I don’t want to call it ‘Theraflu’. I’m calling the song this…” And then people are like, “oh, he changed the song to this”, and then that’s what it is, because when I did the song, I actually did not know that it would get to the point that grandmothers are talking about it, you know? Like why did I give them that level of promotion? PW: Yeah, trust me, they’re thankful. No matter what, they’re thankful. This segues perfectly into what I wanted to talk to you about. Which is what is it like to be – and I know how I feel about it – but you’re definitely one of my peers, and one that I look at and say “He gets it, but I’d love to hear his take on why we aspire to be.” It’s almost a disease to be a perfectionist. Nothing is ever quite good enough. What is it like to look at things and say to yourself, “I know that they don’t get it but maybe one day they will.” KW: It is so funny this is such an example of being a perfectionist, right? This song is out and I’m going to change the name, like I want to perfect this moment some more. Well, I think it’s just if you’re a perfectionist, that’s just what you do. You know, there are slackers there are people who are satisfied by delivering everything they have – with their knowledge, their financial situation, their level of exposure – to deliver the best product possible. I respect, look up to, and look to Walt Disney and Steve Jobs who dedicated their time, soul and energy to delivering the best product that they knew they could. There’s a lot of psychology that goes into it. What can you give to human existence? How can you push the culture forward? And when you’re a perfectionist, at a certain point you feel a responsibility in what you put out, and what could trickle down from it. If you put out things that are so over-the-top and magnificent, what trickles down from it could at least be good because there are more followers than there are leaders PW: Yeah I agree…You know what the funny thing is that we’ve never done it on a Kanye West album, it might be time for that KW: Yeah! PW: It might be time for that KW: Yeah, we started on that shit for [Watch] The Throne PW: Oh yeah! That was a very serious moment… KW: Yes! PW: I’ll never forget going to you and Jay’s show, and just seeing those laser lights. You addressed all the sensations, with the exception of smell and taste, I guess. Anything that you could control, the auditory and the visual, you curated – you made sure that it was a curated moment. And I’ll never forget when the first bars of “Gotta Have It” started playing, that minor chord. It just hits you anyway but it was just y’all talking on top of the track as it starts to come on, and the crowd start going nuts! And it’s really because at the end of the day, as great as the track is as it is and as great as all of the stuff you guys did on top of it, it was how the moment was so set up. It was like an incredible layup, an alley-oop. Do people even say that word anymore, alley-oop? KW: Yeah, it’s only ‘cause it happens PW: [laughs] yeah, you know I don’t know anything about basketball, but it was an amazing set-up. That was crazy, just to see the reaction to what a visual and music could do together, and those people going absolutely crazy I was like “oh, ok, well done man, well done.” KW: Yeah I definitely wanted to dial into that sound and mixing those textures together. I just want to dial into that more, I just want to set the note, like playing a few textures that I got for this new shit for the G.O.O.D. Music joint we opened up the album with this joint that me and Skrillex did together PW: Mmmmm. I like that! KW: Just like that! PW: Wow, I can’t wait to hear what that sounds like. I know we are all shaped and moulded by all that we’ve gone through, and by having spirituality – in whatever way you define it – it allows us to be bigger than our bodies, to be bigger than our essence. [But] there is something to be said for experience, being told “no” the entire time, when you wanted to get into an industry that you love. So let me ask you, how much has this experience contributed to who you became as a person? KW: Yeah, you know, I had to realize at what point to put off the real South Side Chicago mentality, that is what built me to deal with the amount of “no’s” and deal with the amount of pressure and aggression, like I talked about on this Chicago song, “mink is draggin’ on the floor.” That’s one of my ideas for it [renaming ‘Theraflu’]. “Swag King Cole, mink is dragin’ on the floor, fo’ I embarrass you, but I don’t like to embarrass you…’I Don’t Like To Embarrass You” as the title PW: Anticipating PETA KW: Yeah, so…when I say “I’m from where shorty’s fucked up, double-cupped up. Might even kill some-body and YouTube it, so whoever thinks their words affect me is too stupid, and if you think you can do it better than me, then you do it.” PW: Yeah, “you do it!” PW: [laughs] KW: “I’m from Chicago.” And that was just one of the best things to prepare me for anything. If you can make it out of Chicago, you can make it anywhere. That’s what I’m talking about on this new song, that’s what I’m talking about when I’m dealing with any business or creative processes. That’s the stuff I’m talking about when I was dealing with people, from not wanting me to rap, to [not] doing the tour with Jay, and being able to do the light show for it It was like sit-ins, when we were going out to Paris. You know when we were wearing the outfits and people on the blogs were calling us names and all that, right? But then, once they got that Givenchy cover, and everybody’s wearing Givenchy they’re all like “oh this is cool.” PW: Right KW: But it wasn’t cool with South Park was using the photo and dissing us and everything. And so many people dress like that now PW: [Laughs in agreement] Yeah, that’s what we do KW: That was before everybody said swag, or when we were out in Japan. How could you communicate through people? We’re not even understanding the language but we knew the visual language, we knew the spirit, we knew the ideas, we knew the reference points PW: Yeah, that’s the thing, man. That’s what separates us from a lot of folk, and not because we’re better but because we’ve dedicated to listen to that inner voice, and a lot of people don’t. A lot of people go “man!” they do something and they go “shit you know what, and I’m totally not da-da-da-da [fill in the blanks].” People fail a lot of times doing that. Whereas we just trained ourselves to say “you know what, let me entertain this idea” and exhaust all the possibilities to make sure that it doesn’t make sense because something good may come out of that and for every time that someone has ever told you no, you’ve always had that willingness to explore it. Um, and I’ve watched that by the way, it’s been cool to see. How are you enjoying that… KW: - Enjoying what? PW: I’m thinking of a way to put it…How are you enjoying this whole fame thing? KW: [gasp] You know its just a process of separating things, it’s understanding how to exploit it to display things, it’s understanding how to exploit it to display amazing art. You know the whole trick is that I am a visual artist. To this day I can’t play piano. I’ve taken it up a couple of times and I forget how to play the piano. And when I first wanted to rap, before I rapped, the first thing I did was actually draw my tape covers because that’s back when people had tapes. I drew the cover before I even thought about doing music. Let’s put this information in Vegas to music. So ina way I’ll get the music but it was always about the fountain. It was always about the light show. It was always about the fashion show, it was always about that. Whether it is the font that we pick for a single cover, or a video – I’m going to Qatar later tonight to shoot the film for “Cruel Summer,” which is basically my second pop fairytale, like how “Runaway” was – it creates that kind of opportunity. When you see me design, and I’m not saying it’s the best design or whatever, but you know, [in “Runaway”] I had my idea of how I wanted Selita [Ebanks] to look, and I wanted it to be Selita. I wanted to juxtapose minimalist, Vanessa Beecroft like high art against unrealistic Victoria Secret-level beauty. They don’t crash, those words are not in the same place. You’ve been to art parties before? It’s different from a Victoria Secret’s party. You know what I’m talking about! PW: Right! KW: That’s right. Due to exposure, I’m able to have these things be seen by so many people. If Matthew Barney were more famous, then more people would see what Matthew Barney did. So it’s that. When it comes down to it, what I enjoy about it is the opportunity to express art in high volume, literally PW: Did you know that you’re a synesthete? That you have synesthesia? KW: That’s what it’s called, that’s what the film is about! You’re talking about seeing sounds right? PW: There are many different forms of synesthesia. There are grapheme synethetes, people who see colors in numbers, letters in colours. But I believe most musicians and most artists are synesthetes KW: You know that’s what this film in Qatar is about! PW: Oh wow! KW: It’s called Cruel Summer: The Legend of the Lamborghini Dons and it’s basically the G.O.O.D Music Lamborghini Dons. [Kid] Cudi, he’s the main character and I’m just this boy, and in the beginning we’re car thieves. There’s this part where one character teaches another to see colours through sound PW: Oh wow! KW: Yeah, the shit is dope. Matter of fact, if we could do work with you on the soundtrack. I mean I’ve got eight tracks for it, I just want to give it twelve. Basically it’s the G.O.O.D Music soundtrack that “Mercy” is the first single for. You’re like next level with this type of shit like [sings] “Take me far away, as long as it’s fun, fun, fun, I wanna go.” I’m talking to actually a film scorer at this point so – PW: No! But dude….Nah man! It’s funny that you picked that out [“Fun, Fun Fun”]. That’s funny, wow! KW: I play that song real normal in the car PW: No way?! KW: Yeah! PW: That’s crazy, that’s crazy. ‘Aight well say no more. I’mma holla at you soon. And you have a good time out there in Qatar. My man! KW: Alright, thanks! Love

 

Vertaling

Voorwoord In dit gesprek verkennen Kanye West en Pharrell Williams openhartig de beloningen en gevaren van een levenslange, perfectionistische ethiek. Het best te vergelijken met de onverzadigbare nieuwsgierigheid van een kind, schrijven ze hun dwangmatige, onophoudelijke knutselen toe aan veel doorleefde ervaring, en zelfs aan duistere neurologische fenomenen. Hun gedachtewisseling geeft een waardevol - en komisch - inzicht in een angstaanjagend vermogen tot uitvinding, en in een benadering van het vak die tegelijk zeker en meedogenloos zelfkritisch is. Ze spraken in de nasleep van een kleine controverse die volgde op de online lancering van de single "Theraflu", die Kanye uitbracht via zijn G.O.O.D Music label (in samenwerking met DJ Khaled, DJ Pharris en de producer Hit Boy). Zoals te verwachten was, maakte het farmaceutische bedrijf Novartis bezwaar tegen de titel. Het nummer bevatte ook de tekst "somebody tell PETA my mink is dragging on the floor," die onmiddellijk onder vuur kwam te liggen van de dierenrechtengroep Kanye West: Yo yo, what's good?! Pharrell Williams: What up, killer?! KW: Shit, chillin', vibin' over het veranderen van de naam van dat liedje en proberen uit te vinden wat de naam van het liedje zou moeten zijn. Je weet wel, het "Theraflu" liedje? Ja. KW: Ja, we staan op het punt om het een nieuwe naam te geven. PW: Het wordt zo groot - ze worden er zo gek van? KW: O, ja ze hebben een probleem. Alleen de titel en hier is nog een kans voor ons om het te veranderen. "Oh, nou, ik wil het niet 'Theraflu' noemen. Ik noem het liedje zo..." En dan zeggen de mensen, "oh, hij heeft het liedje in dit veranderd", en dan is dat wat het is, want toen ik het liedje maakte, wist ik eigenlijk niet dat het zover zou komen dat oma's erover praten, weet je? Waarom heb ik ze dat niveau van promotie gegeven? PW: Ja, geloof me, ze zijn dankbaar. Wat er ook gebeurt, ze zijn dankbaar. Dit sluit perfect aan bij waar ik met je over wilde praten. En dat is hoe het is om - en ik weet hoe ik er over denk - maar jij bent zeker één van mijn gelijken, en één waar ik naar kijk en zeg: "Hij snapt het, maar ik zou graag zijn kijk horen op waarom we ernaar streven om dat te zijn." Het is bijna een ziekte om een perfectionist te zijn. Niets is ooit goed genoeg. Hoe is het om naar dingen te kijken en tegen jezelf te zeggen: "Ik weet dat ze het niet snappen, maar misschien doen ze dat op een dag wel." KW: Het is zo grappig dat dit een voorbeeld is van een perfectionist zijn, niet? Dit liedje is uit en ik ga de naam veranderen, alsof ik dit moment nog wat meer wil perfectioneren. Nou, ik denk dat als je een perfectionist bent, dat is gewoon wat je doet. Weet je, er zijn luilakken er zijn mensen die tevreden zijn door alles te geven wat ze hebben - met hun kennis, hun financiële situatie, hun niveau van blootstelling - om het best mogelijke product af te leveren. Ik respecteer, kijk op en kijk naar Walt Disney en Steve Jobs die hun tijd, ziel en energie wijdden aan het leveren van het beste product waarvan ze wisten dat ze het konden. Daar komt een hoop psychologie bij kijken. Wat kun je geven aan het menselijk bestaan? Hoe kun je de cultuur vooruit stuwen? En als je een perfectionist bent, voel je je op een bepaald punt verantwoordelijk voor wat je uitbrengt, en wat daaruit kan doorsijpelen. Als je dingen uitbrengt die zo over-the-top en magnifiek zijn, kan wat daaruit doorsijpelt op zijn minst goed zijn, omdat er meer volgelingen zijn dan er leiders zijn. PW: Ja, daar ben ik het mee eens...Weet je wat het grappige is, we hebben het nog nooit op een Kanye West album gedaan, misschien is het daar tijd voor. KW: Ja! PW: Misschien is het daar tijd voor. KW: Ja, we zijn met die shit begonnen voor [Watch] The Throne PW: Oh ja! Dat was een heel serieus moment... KW: Ja! PW: Ik zal nooit vergeten naar jou en Jay's show te gaan, en gewoon die laserlichten te zien. Je behandelde alle sensaties, met uitzondering van reuk en smaak, denk ik. Alles wat je kon controleren, het auditieve en het visuele, heb je gecureerd - je zorgde ervoor dat het een gecureerd moment was. En ik zal nooit vergeten wanneer de eerste maten van "Gotta Have It" begonnen te spelen, dat mineur akkoord. Het raakt je hoe dan ook, maar het was gewoon jullie praten bovenop de track als het begint te komen, en het publiek begint gek te worden! En het is echt omdat aan het einde van de dag, zo geweldig als het nummer is en zo geweldig als alle dingen die jullie er bovenop deden, het was hoe het moment zo was opgezet. Het was als een ongelooflijke layup, een alley-oop. Zeggen mensen dat woord nog wel, alley-oop? KW: Ja, het is alleen maar omdat het gebeurt PW: [lacht] Ja, weet je ik weet niets over basketbal, maar het was een geweldige set-up. Dat was te gek, gewoon om de reactie te zien op wat een visuele en muziek samen kunnen doen, en die mensen die helemaal uit hun dak gingen ik had zoiets van "oh, ok, goed gedaan man, goed gedaan." KW: Ja, ik wilde zeker dat geluid en het mixen van die texturen samen gebruiken. Ik wil er gewoon meer in, ik wil gewoon de noot zetten, zoals het spelen van een paar texturen die ik heb voor deze nieuwe shit voor de G.O.O.D. Music joint we openden het album met deze joint die ik en Skrillex samen deden Mmmmm. Ik hou van dat! KW: Net als dat! PW: Wow, ik kan niet wachten om te horen hoe dat klinkt. Ik weet dat we allemaal gevormd en gekneed zijn door alles wat we hebben meegemaakt, en door spiritualiteit te hebben - op welke manier je het ook definieert - stelt het ons in staat om groter te zijn dan ons lichaam, om groter te zijn dan onze essentie. Maar] er is iets te zeggen voor ervaring, de hele tijd "nee" te horen krijgen, terwijl je in een sector wilde waar je van houdt. Dus laat me je vragen, in hoeverre heeft deze ervaring bijgedragen aan wie je als persoon geworden bent? KW: Ja, weet je, ik moest beseffen op welk punt ik de echte South Side Chicago mentaliteit van me af moest zetten, dat is wat me gebouwd heeft om om te gaan met de hoeveelheid "nee's" en om te gaan met de hoeveelheid druk en agressie, waar ik het over had op dit Chicago nummer, "mink is draggin' on the floor." Dat is een van mijn ideeën ervoor [hernoemen van 'Theraflu']. "Swag King Cole, mink is dragin' on the floor, fo' I embarrass you, but I don't like to embarrass you...'I Don't Like To Embarrass You' als titel PW: Vooruitlopend op PETA KW: Ja, dus...als ik zeg "Ik kom van waar shorty's fucked up zijn, dubbel-cupped up. Misschien zelfs iemand vermoorden en het op YouTube zetten, dus wie denkt dat zijn woorden mij beïnvloeden is te dom, en als je denkt dat je het beter kunt dan ik, dan doe je het." Ja, "doe jij het maar!" PW: [lacht] KW: "Ik kom uit Chicago." En dat was gewoon een van de beste dingen om me op alles voor te bereiden. Als je het uit Chicago kunt maken, kun je het overal maken. Dat is waar ik het over heb op dit nieuwe nummer, dat is waar ik het over heb als ik te maken heb met zaken of creatieve processen. Dat is waar ik het over heb als ik met mensen te maken had, van het niet willen dat ik rap, tot het [niet] doen van de tour met Jay, en het kunnen doen van de lichtshow ervoor Het was als sit-ins, toen we naar Parijs gingen. Je weet wel, toen we de outfits droegen en mensen op de blogs ons uitscholden en zo, toch? Maar dan, eens ze die Givenchy cover hadden, en iedereen Givenchy droeg, waren ze allemaal van "oh dit is cool." PW: Juist KW: Maar het was niet cool toen South Park de foto gebruikte en ons beledigde en zo. En zo veel mensen kleden zich nu zo PW: [Lacht in overeenstemming] Ja, dat is wat we doen KW: Dat was voordat iedereen swag zei, of toen we in Japan waren. Hoe kon je communiceren via mensen? We begrijpen de taal niet eens, maar we kenden de visuele taal, we kenden de geest, we kenden de ideeën, we kenden de referentiepunten Ja, dat is het, man. Dat is wat ons onderscheidt van veel mensen, en niet omdat we beter zijn, maar omdat we toegewijd zijn om naar die innerlijke stem te luisteren, en veel mensen doen dat niet. Veel mensen zeggen "man!" ze doen iets en zeggen "shit weet je wat, en ik ben totaal niet da-da-da-da [vul de lege plekken in]." Mensen falen heel vaak als ze dat doen. Terwijl wij onszelf juist hebben getraind om te zeggen "weet je wat, laat me dit idee eens uitproberen" en alle mogelijkheden uit te putten om er zeker van te zijn dat het geen zin heeft omdat er iets goeds uit kan komen en voor elke keer dat iemand ooit nee tegen je heeft gezegd, heb je altijd die bereidheid gehad om het te onderzoeken. Um, en ik heb dat trouwens gezien, het was cool om te zien. Hoe vind je dat... KW: - Van wat genieten? Ik bedenk een manier om het te zeggen... Hoe geniet je van dit hele roem gedoe? Het is gewoon een proces van dingen scheiden, het is begrijpen hoe je het moet gebruiken om dingen te laten zien, het is begrijpen hoe je het moet gebruiken om geweldige kunst te laten zien. Weet je, de hele truc is dat ik een beeldend kunstenaar ben. Tot op de dag van vandaag kan ik geen piano spelen. Ik heb het een paar keer opgepakt en ik ben vergeten hoe ik piano moet spelen. En toen ik voor het eerst wilde rappen, voordat ik rapte, was het eerste wat ik deed mijn tape covers tekenen, want dat was in de tijd dat mensen nog tapes hadden. Ik tekende de hoes voordat ik er zelfs maar aan dacht om muziek te maken. Laten we deze informatie in Vegas op muziek zetten. Dus op een bepaalde manier kreeg ik de muziek, maar het ging altijd over de fontein. Het ging altijd over de lichtshow. Het ging altijd over de modeshow, daar ging het altijd over. Of het nu het lettertype is dat we kiezen voor een single cover, of een video - ik ga later vanavond naar Qatar om de film op te nemen voor "Cruel Summer," wat in principe mijn tweede popsprookje is, net zoals "Runaway" was - het creëert dat soort mogelijkheden. Wanneer je mij ziet ontwerpen, en ik zeg niet dat het het beste ontwerp is of wat dan ook, maar weet je, [in "Runaway"] had ik mijn idee van hoe ik wilde dat Selita [Ebanks] eruit zou zien, en ik wilde dat het Selita zou zijn. Ik wilde minimalistische, Vanessa Beecroft-achtige hoge kunst tegenover onrealistische Victoria Secret-level schoonheid zetten. Ze botsen niet, die woorden staan niet op dezelfde plaats. Ben je wel eens op kunstfeesten geweest? Het is anders dan een Victoria Secret's feestje. Je weet waar ik het over heb! PW: Juist! KW: Dat klopt. Dankzij de publiciteit kan ik deze dingen door zoveel mensen laten zien. Als Matthew Barney beroemder was, zouden meer mensen zien wat Matthew Barney deed. Dus dat is het. Als het erop aankomt, wat ik leuk vind is de mogelijkheid om kunst te uiten in grote hoeveelheden, letterlijk. Wist je dat je een synestheet bent? Dat je synesthesie hebt? KW: Zo heet dat, daar gaat de film over! Je hebt het toch over het zien van geluiden? PW: Er zijn veel verschillende vormen van synesthesie. Er zijn grafeem-synestheten, mensen die kleuren in getallen zien, letters in kleuren. Maar ik denk dat de meeste muzikanten en artiesten synesthetes zijn. KW: Weet je, daar gaat deze film in Qatar over! PW: Oh wow! KW: Hij heet Wrede zomer: The Legend of the Lamborghini Dons en het is eigenlijk de G.O.O.D Music Lamborghini Dons. [Kid] Cudi, hij is de hoofdpersoon en ik ben gewoon deze jongen, en in het begin zijn we autodieven. Er is dit deel waar een personage een ander leert om kleuren te zien door geluid. PW: Oh wow! KW: Ja, die shit is dope. Trouwens, als we met jou aan de soundtrack kunnen werken. Ik bedoel, ik heb er acht tracks voor, ik wil er gewoon twaalf van maken. Eigenlijk is het de G.O.O.D Music soundtrack waar "Mercy" de eerste single voor is. Je bent van het volgende niveau met dit soort shit zoals [zingt] "Neem me ver weg, als het maar leuk, leuk, leuk is, ik wil gaan." Ik praat eigenlijk met een film scorer op dit punt dus - Nee! Maar dude....Nah man! Het is grappig dat je dat eruit pikt ["Fun, Fun Fun"]. Dat is grappig, wow! KW: Ik speel dat liedje heel normaal in de auto Echt niet?! KW: Ja! PW: Dat is gek, dat is gek. 'Aight well say no more. Ik ga zo naar je toe. En veel plezier daar in Qatar. Mijn man! KW: Oke, bedankt! Liefs