Songteksten Vertalen

Zoek vertaling

Artiest: Ray LaMontagne Songtekst: Empty

Je bekijkt nu de songtekst en vertaling: Ray LaMontagne - Empty ? Hieronder vindt je de songtekst met vertaling naast elkaar weergegeven! Benieuwd naar het liedje en de betekenis van Empty? Bekijk de Nederlandse vertaling. Op onze website vindt je veel meer songteksten met vertalingen van Ray LaMontagne! Bekijk ons archief en de andere songteksten, klik bijvoorbeeld op de letter R van Ray LaMontagne en zie welke nummers wij nog meer van a in ons archief hebben staan zoals Empty .

Origineel

She lifts her skirt up to her knees, walks through the garden rows with her bare feet, laughing. I never learned to count my blessings, I choose instead to dwell in my disasters. I walk on down the hill, through grass, grown tall and brown and still its hard somehow to let go of my pain. On past the busted back of that old and rusted Cadillac that sinks into this field, collecting rain. Will I always feel this way? So empty, so estranged. And of these cut-throat busted sunsets, these cold and damp white mornings I have grown weary. If through my cracked and dusted dime-store lips I spoke these words out loud would no one hear me? Lay your blouse across the chair, let fall the flowers from from your hair and kiss me with that country mouth, so plain. Outside, the rain is tapping on the leaves, to me it sounds like they're applauding us the the quiet love we've made. Will I always feel this way? So empty, so estranged. Well I looked my demons in the eyes, laid bare my chest, said "Do your best, destroy me. You see, I've been to hell and back so many times, I must admit you kind of bore me." There's a lot of things that can kill a man, there's a lot of ways to die, listen, some already did that walked beside me. There's a lot of things I don't understand, why so many people lie. Its the hurt I hide that fuels the fire inside me. Will I always feel this way? So empty, so estranged.

 

Vertaling

Ze tilt haar rok tot aan haar knieën, wandelingen door de tuin rijen met haar blote voeten, lachend. Ik heb nooit geleerd om mijn zegeningen te tellen, Ik kies in plaats daarvan te wonen in mijn rampen. Ik loop op de heuvel, door gras, gegroeid lang en bruin en nog steeds is het moeilijk een of andere manier om te laten gaan van mijn pijn. Op langs de kapotte rug van die oude en verroeste Cadillac dat zinkt in dit gebied, het verzamelen van regen. Zal ik op deze manier heb altijd het gevoel? Zo leeg, zo vervreemd. En van deze moordende opgepakt zonsondergangen, deze koude envochtig wit ochtenden Ik ben moe geworden. Als door mijn gebarsten en afgestoft dime-store lippen Ik sprak deze woorden hardop zou niemand me horen? Leg je blouse over de stoel, laat vallen de bloemen uit uit je haar en kus me met dat land de mond, zo duidelijk. Buiten is de regen tikken op de bladeren, voor mij klinkt het als ze applaudisseren ons de de stille liefde die we hebben gemaakt. Zal ik op deze manier heb altijd het gevoel? Zo leeg, zo vervreemd. Nou ik keek mijn demonen in de ogen, blootgelegd mijn borst, zei "Doeje best, vernietig mij. U ziet, ik ben naar de hel zo vaak geweest en weer terug, Ik moet toegeven dat je soort droeg mij. " Er zijn een heleboel dingen die een mens kan doden, er is een heleboel manieren om te sterven, luister, wat al gedaan liep naast me. Er zijn een heleboel dingen die ik niet begrijp, waarom zoveel mensen liegen. Haar de pijn verberg ik dat brandstoffen het vuur in mij. Zal ik deze manier voel me altijd? Zo leeg, zo vervreemd.