Songteksten Vertalen

Zoek vertaling

Artiest: The Dubliners Songtekst: Raglan road

Je bekijkt nu de songtekst en vertaling: The Dubliners - Raglan road ? Hieronder vindt je de songtekst met vertaling naast elkaar weergegeven! Benieuwd naar het liedje en de betekenis van Raglan road? Bekijk de Nederlandse vertaling. Op onze website vindt je veel meer songteksten met vertalingen van The Dubliners! Bekijk ons archief en de andere songteksten, klik bijvoorbeeld op de letter T van The Dubliners en zie welke nummers wij nog meer van a in ons archief hebben staan zoals Raglan road .

Origineel

On raglan road on an autumn day,
I saw her first and knew
That her dark hair would weave a snare
That I may one day rue.
I saw the danger, yet I walked
Along the enchanted way
And I said let grief be a falling leaf
At the dawning of the day.

On grafton street in november,
We tripped lightly along the ledge
Of a deep ravine where can be seen
The worst of passions pledged.
The queen of hearts still baking tarts
And I not making hay,
Well I loved too much; by such and such
Is happiness thrown away.

I gave her the gifts of the mind.
I gave her the secret sign
Thats known to all the artists who have
Known true gods of sound and time.
With word and tint I did not stint.
I gave her reams of poems to say
With her own dark hair and her own name there
Like the clouds over fields of may.

On a quiet street where old ghosts meet,
I see her walking now away from me,
So hurriedly. my reason must allow,
For I have wooed, not as I should
A creature made of clay.
When the angel woos the clay, hell lose
His wings at the dawn of the day.

 

Vertaling

Op de Raglan road op een herfstdag
Zag ik haar voor het eerst en wist
Dat haar donkere haar een valstrik zou weven
Dat ik op een dag spijt zou krijgen
Ik zag het gevaar, toch liep ik
langs de verrukkelijke weg
En zei laat verdriet een vallend blad zijn
bij aanbreken van de dag

Op de Grafton street in november
Liepen we luchtig langs de rand
Van een diep ravijn waarin je kunt zien
De ergste van de beloofde hartstochten
De hartenvrouw nog zoete broodjes bakkend
En ik bereikte niets
Ach ik beminde teveel; en zodoende
Werd geluk weggegooid

Ik gaf haar de geschenken van mijn geest
Ik gaf haar het geheime teken
Dat bekend is bij alle artiesten die hebben
Gekend de ware goden van klank en tijd
Op woord en kleur beknibbelde ik niet
Ik gaf haar vellen vol poëzie om op te zeggen
Met haar eigen donkere haar en eigen naam erin
Als de wolken boven de velden in mei

Op een stille straat waar oude geesten elkaar ontmoeten
Zie ik haar nu lopen van mij vandaan
Zo gehaast. Mijn verstand moet het zo laten
Want ik heb aanbeden, niet zoals ik zou moeten
Een schepsel gemaakt van klei
Als de engel de klei aanbidt, verliest de hel
zijn vleugels bij het aanbreken van de dag